Μικροφωνικές αλλυλεγγύης στον Pablo Hasel

Πέμπτη 8 και Σάββατο 10 Απριλίου πραγματοποιήσαμε μικροφωνικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον ράπερ αγωνιστή Pablo Hasel και τους υπόλοιπους πολιτικά διωκόμενους καλλιτέχνες, εντός του Πανεπιστημιακού χώρου του Α.Π.Θ, στους κήπους του Πασσά και στην πλατεία Καλλιθέας στην Άνω Πόλη.
Η καταστολή και ο έλεγχος σε κάθε πτυχή της ζωής μας δεν μας τρομάζουν, η οργή μας θα σας πνίξει.
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε
Τις τελευταίες μέρες και παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, οι δρόμοι και οι πλατείες σε αρκετές πόλεις της Ισπανίας έχουν γεμίσει με κόσμο αλληλέγγυο στον ράππερ αγωνιστή Πάμπλο Χασέλ. Η αλληλεγγύη του κόσμου που συσπειρώθηκε πήρε πολλές μορφές, από μαζικές συγκεντρώσεις και πορείες μέχρι άγριες συγκρούσεις με τους μπάτσους, με κοινό πρόταγμα την άμεση απελευθέρωση του Χασέλ και την απόσυρση όλων των κατηγοριών σε βάρος του. Ο Χασέλ είχε καταδικαστεί ήδη από το 2018 για προσβολή της μοναρχίας και εξύμνηση τρομοκρατικών οργανώσεων, μέσω των στίχων της μουσικής του όσο και μέσω των tweets του, με βάση το ευρωπαϊκό νομοσχέδιο που περιστέλει και ποινικοποιεί την ελεύθερη έκφραση.
Η προθεσμία που του δόθηκε για να παραδοθεί και να εκτίσει την 9μηνη ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε έληξε στις 12/2/21, όπου και ο ίδιος προχώρησε σε κατάληψη μαζί με συντρόφους στο Πανεπιστήμιο της Lleuda, αρνούμενος να παραδοθεί στις ισπανικές αρχές. Στις 18/2/21 η καταλανική αστυνομία εισβάλλει στο πανεπιστήμιο και τον συλλαμβάνει. Από εκείνο το σημείο και έπειτα η κοινωνική οργή απέναντι στο μουσικό τρομονόμο και την αυταρχική επιβολή του από το ισπανικό κράτος οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο. Στη Μαδρίτη οι μπάτσοι απάντήσαν με εκτεταμμένη χρήση δακρυγόνων, πλαστικών σφαιρών και κρότου λάμψης ενώ στη Βαρκελώνη τραυματίζουν έναν δημοσιογράφο με πλαστική σφαίρα.
Οι παραπάνω καταστάσεις για μας αποτελούν την υλοποίηση της πολιτικής που χρόνια μεθόδευε η εξουσία παγκόσμια, μια πολιτική καταστολής και ποινικοποίησης του ανατρεπτικού – πολιτικού λόγου και έκφρασης. Το ίδιο μοτίβο άλλωστε μπορούμε να βρούμε στην δολοφονική πολιτική του Τουρκικού κράτους απέναντι στα μέλη του συγκροτήματος Grup Yorum, καθώς και στις διώξεις καλλιτεχνών, συγγραφέων και ακαδημαϊκών στη Γερμανία από το 2019 αλλά και στις 76 στο σύνολο διώξεις στην Ισπανία, που σε αρκετές από αυτές έχουν αποδοθεί ποινές φυλάκισης. Ζούμε στην εποχή που τα ίδια τα δημοκρατικά κράτη δεν διστάζουν να αποδομήσουν τον ίδιο των πυρήνα των κατά τα άλλα ‘’αναφαίρετων’’, ΄΄αδιαπραγμάτευτων’’ και συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των πολιτών τους. Αυτό σε εμάς δεν προκαλεί καμία εντύπωση βέβαια, είναι πάγια τακτική της εξουσίας να περιστέλει τις ελευθερίες ανάλογα με το συμφέρον της, καθώς και να προετοιμάζει το έδαφος μέσω της βίαιης φτωχοποίησης , της συντηρητικοποίησης, της αύξησης της καταστολής και της μονιμοποίησης του καθεστώτος ‘’έκτακτης ανάγκης’’. Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδεικνύουν άλλωστε ξανά και ξανά τα παραπάνω, με την έξαρση φασιστικών και ακροδεξιών μορφωμάτων, την βίαιη και απάνθρωπη μεταχείριση των μεταναστευτικών ροών, τις εκδικητικές διώξεις αγωνιστών. Για τον ίδιο λόγο δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός πως η κυβέρνηση που κίνησε την δίωξη του Χασέλ δεν ήταν κάποια δεξιά κυβέρνηση, αλλά μια ΄΄προοδευτική’’ σοσιαλδημοκρατική. Με τα λόγια του ίδιου : ‘’ η κυβέρνηση αυτή ακολουθεί ίδια πολιτική, προστατεύουν την Μοναρχία, το σύστημα, όλο το τρομοκρατικό νομοθετικό οπλοστάσιο των δεξιών κυβερνήσεων’’.
Είναι προφανές πως το συγκεκριμένο ευρωπαϊκό νομοσχέδιο λογοκρισίας έχει μια διττή υπόσταση :
1)Άμεσος στόχος αποτελεί η φίμωση και η ποινικοποίηση του πολιτικού λόγου, της δημιουργικής έκφρασης των κινημάτων και των ανατρεπτικών ιδεών. κάτι το οποίο αποδεικνύεται και από την περίπτωση του κομμουνιστή Πάμπλο Χασέλ. Καταδικάστηκε για το ανατρεπτικό περιεχόμενο των στίχων του, που εναντιωνόταν στο κράτος ,στους μπάτσους και στην μοναρχία. Τους έβριζε, τους γελοιοποιούσε και τους εξέθετε, και καλούσε τον κόσμο να αντιδράσει. Σε αυτήν την περίπτωση λοιπόν το κράτος έσπευσε να τον φιμώσει, ενώ προφανώς δεν υπάρχει κάποια αντίστοιχη αντιμετώπιση, ούτε και πρόκειται να υπάρξει, στον ακίνδυνο οχετό σεξιστικών και φασιστικών στίχων τόσων και τόσων άλλων καλλιτεχνών. Όσο η τέχνη αναπαράγει την κυρίαρχη αφήγηση, δεν κινδυνεύει.
2)Ο δεύτερος στόχος αφορά τον ‘’πόλεμο του διαδικτύου’’. Ένα μέχρι προσφάτως χαοτικά ελεύθερο πεδίο έκφρασης και επικοινωνίας τώρα απειλείται να περιοριστεί να ελεγχθεί και να λογοκριθεί, με τους χρήστες του να βρίσκονται σε ένα πρωτόγνωρο καθεστώς παρακολούθησης.
Το αντίστοιχο νομοσχέδιο στην Ελλάδα(Λιβανίου) ψηφίστηκε τροποποιημένο, με την απόσυρση πρώτα του β’ σκέλους του που στην ουσία ‘’διέυρυνε’’ τον ήδη υπάρχοντα τρομονόμο στην μουσική την τέχνη και την ελεύθερη έκφραση, και στην συνέχεια ψηφίστηκε μόνο η απαγόρευση υποκίνησης σε βία και μίσος (αφαιρώντας το ΄΄ιδίως’’) κρατώντας μόνο τον ‘’αντιρατσιστικό’’ χαρακτήρα του άρθρου. Ο λόγος αυτής της υποχώρησης ήταν τα άμεσα αντανακλαστικά του κόσμου και η δυναμική απάντηση που έδωσε στον δρόμο παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας. Για τους υποψιασμένους βέβαια ούτε αυτό λέει πολλά, καθώς το άρθρο μπορεί σε δεύτερο χρόνο να αναθεωρηθεί και να αναβαθμιστεί ποινικά.
Η ελεύθερη και δημιουργική έκφραση αποτελούσε πάντα όπλο των καταπιεσμένων, πηγή έμπνευσης, τρόπο επικοινωνίας και διασκέδασης, εργαλείο ενδυνάμωσης και όξυνσης της σκέψης, και πιο πολύ από όλα τρόπο να την παλεύουμε. Είναι η έμπρακτη δημιουργία ενός διαφορετικού πολιτισμού και κουλτούρας, μιας αλλιώτικης αφήγησης μέσα στο υπάρχον. Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα της τιμωρητικής αντιμετώπισης της εξουσίας στις φωνές που την αμφισβητούν και της επιτίθονται. Το μοναδικό εργαλείο με το οποίο απαντά η εξουσία είναι η βία, σε οποιαδήποτε μορφή και αν εκφράζεται, από τα οικονομικά πρόστιμα και το νομικό της οπλοστάσιο, μέχρι την βίαιη καταστολή στον δρόμο, τους ξυλοδαρμούς στα τμήματα, την αστυνομοκρατία κάθε πτυχής της ζωής μας, από τον δημόσιο χώρο μέχρι την έκφραση. Αυτό δεν σημαίνει πως θα νικήσει. Η καταστολή δεν οδηγεί πάντα στην σιωπή και την παραίτηση, συχνά αναζωπυρώνει τις αντιστάσεις μας, μας θυμίζει το πόσο μεγάλο είναι το διακύβευμα για το οποίο αγωνιζόμαστε, μας πεισμώνει. Μας βοηθά να αναλογιστούμε ξανά την αναγκαιότητα της ανατρεπτικής έκφρασης, το πόσο σημαντική είναι, για τον καθένα μας ατομικά, για τους συλλογικούς μας αγώνες. Απέναντι στην καταστολή προτάσσουμε την αλληλεγγύη μας, και την υπόσχεση πως θα νικήσουμε.


ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΠΛΟ ΧΑΣΕΛ


Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΣΚΑΤΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ

Sedatephobia Rap collective

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s